Nov 4, 2021 • 13M

തടവിലാക്കപ്പെടുന്ന പെൺമനസുകൾ- സമൂഹത്തിൻ്റെ പങ്കെന്ത്? - ഭാഗം 8

പോസ്റ്റ്പാർട്ടം ഡിപ്രഷൻ കെട്ടുകഥയല്ല , അംഗീകരിക്കണം ഈ ഹോർമോൺ ചാഞ്ചാട്ടത്തെ

Lakshmi Narayanan
Comment
Share
 
1.0×
0:00
-13:17
Open in playerListen on);
Episode details
Comments

അടുത്തിടെ സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ വൈറലായ ഒരു അമ്മയുണ്ട്. പേര് ദിവ്യ ജോണി. 'സ്വന്തം കുഞ്ഞിനെ കൊന്ന ഈ അമ്മയോട് നിങ്ങൾക്ക് ക്ഷമിക്കാനാകുമോ' എന്ന തലക്കെട്ടോടെ പങ്കുവയ്ക്കപ്പെട്ട വീഡിയോയിൽ ദിവ്യയെന്ന 24 വയസുകാരി അമ്മ തന്റെ പോസ്റ്റ്പാർട്ടം ദിനങ്ങളെയാണ് തുറന്നു കാണിക്കുന്നത്. ഒൻപത് മാസം ഗർഭം ധരിച്ച് സിസേറിയനിലൂടെ ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ അമ്മയായ ദിവ്യ പ്രസവാനന്തരം മാസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ തന്നെ കുഞ്ഞിനെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു കൊല്ലുകയായിരുന്നു. ഒരു നിമിഷത്തിന്റെ ചപലത, ഒറ്റപ്പെടലിൽ എപ്പോഴോ കൈവിട്ടു പോയ മനസിന്റെ അതിക്രമം. അതായിരുന്നു തന്റെ പൊന്നോമനയെ കൊലപ്പെടുത്തുന്നതിനുള്ള ഒരേയൊരു കാരണം. കുറച്ചുകൂടി വ്യക്തമായി പറഞ്ഞാൽ പോസ്റ്റ്പാർട്ടം ഡിപ്രഷൻ.

എന്നാൽ പോസ്റ്റ്പാർട്ടം ഡിപ്രഷൻ എന്ന അവസ്ഥയെ ഉൾക്കൊള്ളാനും അംഗീകരിക്കാനും ഇനിയും മനസ് പാകപ്പെടാത്ത ഒരു വിഭാഗം സമൂഹം ദിവ്യയെ അനുഭ എന്ന മകളുടെ കൊലപാതകിയാക്കി മാത്രം ചിത്രീകരിച്ചു. എന്നാൽ പോസ്റ്റ്പാർട്ടം ഡിപ്രഷന്റെ ഭീകരത എന്തെന്ന് അടുത്തറിയണമെങ്കിൽ ദിവ്യ കടന്നു പോയ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങൾ കൂടി അറിയണം. കാൻസർ രോഗിയായ അമ്മയുടെ ചികിത്സാകാലയളവിൽ പരിചയപ്പെട്ട ഒരു ആയുർവേദ ഡോക്റ്ററെയാണ് ദിവ്യ വിവാഹം കഴിച്ചത്. ഇതരമതസ്ഥയായ ദിവ്യ ഭർതൃഗൃഹത്തിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടു. ഒരു സാധാരണ പെൺകുട്ടി നേരിടുന്ന എല്ലാവിധ അസമത്വങ്ങളും ഒറ്റപ്പെടലുകളും ആ വീട്ടിൽ ദിവ്യയെ കാത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അത്തരത്തിലൊരു കുടുംബാന്തരീക്ഷത്തിൽ പൊരുത്തപ്പെട്ടുവരും മുൻപേ, മധുവിധു കാലഘട്ടത്തിൽ തന്നെ ദിവ്യ ഗർഭിണിയായി. അതോടെ അടുത്തഘട്ടം പ്രശ്നങ്ങൾ ആരംഭിച്ചു. ഇത്രവേഗത്തിൽ കുഞ്ഞു വേണ്ട, ഗർഭം അലസിപ്പിക്കണം എന്ന ആവശ്യം മുന്നോട്ട് വച്ചത് ഭർത്താവിന്റെ അച്ഛനാണ്. പറ്റില്ലെന്ന് ദിവ്യ തീർത്ത് പറഞ്ഞതോടെ അവൾ വീട്ടുകാരുടെ കണ്ണിലെ കരടായി മാറി.

ഏറെ ക്ലേശകരമായ ഗർഭകാലത്തിന് ശേഷം ദിവ്യ സിസേറിയനിലൂടെ ഒരു പെൺകുഞ്ഞിന്റെ അമ്മയായി. പ്രസവശേഷം ഉണങ്ങാത്ത മുറിവുമായി ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടിലെത്തിയ ദിവ്യക്ക് ഒട്ടും മികച്ച പ്രതികരണമല്ല ലഭിച്ചത്. "എങ്ങനെയുണ്ട് മോളെ, വേദനയുണ്ടോ?" എന്ന ചോദ്യം പോലും ആരിൽ നിന്നും ഉണ്ടായില്ല. കുഞ്ഞിനെ കയ്യേറ്റു വാങ്ങുകയും കളിപ്പിക്കുകയും ചെയ്‌തെങ്കിലും മറ്റ് കാര്യങ്ങളിലൊന്നും തന്നെ ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടുകാർ ഇടപെട്ടില്ല. അമ്മ മരിച്ചതിനാൽ സ്വന്തം വീട്ടിലും ആരുമില്ലാതിരുന്ന ദിവ്യ കഷ്ടതകൾ സഹിച്ച് അവിടെ തന്നെ തുടർന്നു. സിസേറിയന്റെ മുറിവുണങ്ങാത്ത ദിവ്യയ്ക്ക് യാതൊരുവിധ പരിചരണവും വിശ്രമവും കിട്ടിയില്ല. പെറ്റ പെണ്ണിന്റെ അടുത്ത് ഭർത്താവ് വരരുതെന്ന് കുടുംബം വിലക്കി. കുഞ്ഞിന്റെ പരിചരണം ദിവ്യയുടെ മാത്രം ചുമതലയായി. ഉറക്കമില്ലായ്മയും തന്റെ വിഷമം തുറന്നു പറയാൻ അടുത്താരും ഇല്ലാത്തതുമായ അവസ്ഥ ദിവ്യയെ തളർത്തി. സങ്കടം പയ്യെ ദേഷ്യത്തിലേക്ക് വഴിമാറി.ആ ദേഷ്യം കുഞ്ഞിനോടും കാണിക്കാൻ തുടങ്ങിയതോടെ ദിവ്യയെ ഗത്യന്തരമില്ലാതെ സൈക്യാട്രിസ്റ്റിന്റെ അടുക്കലെത്തിച്ചു.

പോസ്റ്റ്പാർട്ടം ഡിപ്രഷന്റെ ഏറ്റവും ഭീകരമായ മുഖമായിരുന്നു ദിവ്യയിൽ കണ്ടത്. ഒരുവിധത്തിൽപറഞ്ഞാൽ മാനസിക നില തെറ്റിയ അവസ്ഥ.പിന്നെ സൈക്യാട്രിക് മരുന്നുകളുടെ സഹായത്തോടെ മനസ് തിരിച്ചു പിടിക്കാനുള്ള ശ്രമമായി. എന്നാൽ ആ ശ്രമത്തിലും കൂടെ നിൽക്കാൻ ഭർത്താവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കുടുംബവും തയ്യാറായിരുന്നില്ല. ചികിത്സാകാലയളവിൽ ദിവ്യയെ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് പറഞ്ഞയച്ചു. അങ്ങനെ തീർത്തും ഒറ്റപ്പെട്ട അവസ്ഥയിൽ, പൂർണമായും സൈക്യാട്രിക് മരുന്നുകളിൽ ജീവിക്കുമ്പോഴാണ് കുഞ്ഞിന്റെ അകാരണമായ കരച്ചിൽ ആ കുഞ്ഞിന്റെ ജീവൻ കളയുന്ന തരത്തിലുള്ള സമ്മർദ്ദത്തിലേക്ക് ദിവ്യയെ എത്തിച്ചത്. എന്നാൽ തെറ്റ് മനസിലാക്കിയ ദിവ്യ ആദ്യം വിവരം അറിയിച്ചത് പോലീസിലാണ്. എന്നാൽ മകളുടെ കൊലപാതകിയായ ഈ അമ്മയെ ശിക്ഷിക്കാനാകുമായിരുന്നില്ല. കാരണം അവർ സൈക്യാട്രിക് ചികിത്സയിലാണ് എന്നത് തന്നെ. ഇന്നും തന്റെ മകളെപ്പറ്റി ഓർത്ത് ആ അമ്മ കരയുന്നുണ്ട്. അത്രക്കിഷ്ടമായിരുന്നു അവളെ. എന്നാൽ മനസിന്റെ ചാഞ്ചാട്ടം ആ കുഞ്ഞിനെ അമ്മയിൽ നിന്നും അകറ്റി. ഇനി ഒരുവട്ടം കൂടി പ്രസവിക്കില്ല എന്ന ഉറച്ച തീരുമാനം ഈ അമ്മയ്ക്കുണ്ട്. കാരണം പോസ്റ്റ്പാർട്ടം ദിനങ്ങൾ തന്നെക്കൊണ്ട് ചെയ്യിച്ച ആ വലിയ പാപത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയം തന്നെ.

ഇത് ഒരു ദിവ്യയുടെ മാത്രം കഥയല്ല, പോസ്റ്റ്പാർട്ടം ഡിപ്രഷൻ എന്ന വില്ലനെ കൂടിയും കുറഞ്ഞുമുള്ള അളവിൽ സഹിക്കേണ്ടിവരുന്ന അനേകം അമ്മമാരുടെ പ്രതിനിധിയാണ് ദിവ്യ ജോണി. 

വേഷംകെട്ടാണെന്ന് പറയും , അനുഭവിക്കുന്നവർക്കേ അറിയൂ ആ വേദന !

''കുഞ്ഞു കരയുമ്പോൾ ഞാൻ യാതൊരു വികാരവുമില്ലാതെ മണിക്കൂറുകൾ നോക്കിയിരുന്നിട്ടുണ്ട്. എന്തിനെന്റെ വയറ്റിൽ വന്നു   പിറന്നെന്നോർത്ത് അതിനെ ശപിച്ചിട്ടുണ്ട്. എനിക്ക് എല്ലാത്തിനോടും ദേഷ്യവും അടക്കാൻ കഴിയാത്ത സങ്കടവും ആയിരുന്നു. കുഞ്ഞിന്റെ കളിയും ചിരിയും കരച്ചിലും ഒന്നും എന്നിൽ ഒരു ഭാവവ്യത്യാസവും ഉണ്ടാക്കിയില്ല. എനിക്ക് വേണ്ടത് മുഖം അമർത്തി പറയുന്നതിനും എന്റെ ഉള്ളിലെ വിഷമതകൾ പറയുന്നതിനുമുള്ള ഒരു തോൾ ആയിരുന്നു. വളരെ കോംപ്ലിക്കേറ്റഡ് ആയ സിസേറിയൻ ആയിരുന്നു എന്റേത്. ആശുപത്രിയിൽ അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്ന വേദന, പ്രസവം നോക്കാൻ വന്ന സ്ത്രീകളുടെ ഉപദേശം അങ്ങനെ പലതും എന്നെ അവശയാക്കി. അതിനിടക്ക് കുഞ്ഞിന്റെ തൂക്കം കുറഞ്ഞതിനെപ്പറ്റിയും നിറം കുറഞ്ഞതിനെപ്പറ്റിയും ഉള്ള ചർച്ചകൾ. പെറ്റ പെണ്ണ് ഒന്നുറക്കെ സംസാരിക്കാനോ ദേഷ്യപ്പെടാനോ കരയാനോ പാടില്ല എന്ന അലിഖിത നിയമവും. എന്റെ സങ്കടങ്ങൾ കേൾക്കാൻ,എന്നെ കേൾക്കാൻ ആരും തയ്യറായില്ല. പെറ്റ പെണ്ണിന്റെ അടുത്തേക്ക് വരരുത് എന്ന വിലക്ക് ഭർത്താവിനെയും എന്നിൽ നിന്നും അകറ്റി. വേദനയെപ്പറ്റിയോ ഉറക്കമില്ലായ്മയെപ്പറ്റിയോ പറഞ്ഞാൽ പിന്നെ കേൾക്കേണ്ടി വരുന്നതത്രയും മാതൃത്വത്തിന്റെ മാഹാത്മ്യത്തെക്കുറിച്ചായിരുന്നു. ആത്മഹത്യയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് ഞാൻ സൈക്യാട്രിസ്റ്റിന്റെ അടുക്കലേക്ക് എത്തുന്നത്. പോസ്റ്റ് പാർട്ടം ഡിപ്രഷനിൽ നിന്നും പോസ്റ്റ് പാർട്ടം സൈക്കോസിസിലേക്ക് പോകുന്ന ഘട്ടമായിരുന്നു അത്. ഓർക്കാൻ തന്നെ ഭയമാണ്. കൃത്യമായ ചികിത്സയും ഭർത്താവിന്റെ സാമിപ്യവുമാണ് ഒരുപരിധിവരെ എന്നെ ജീവിതത്തിലേക്ക് മടക്കിക്കൊണ്ടുവന്നത്. എന്നാൽ എന്റെ ജീവിതം പൂർണ അർത്ഥത്തിൽ എന്റെ കൈകളിൽ ഭദ്രമാക്കാൻ ഒന്നരവർഷത്തോളം വേണ്ടി വന്നു. ഇനി രണ്ടാമതൊന്നു പ്രസവിക്കാൻ ഞാനില്ല. പ്രസവമല്ല, എന്നെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നത് അത് കഴിഞ്ഞുണ്ടായേക്കാവുന്ന പോസ്റ്റ് പാർട്ടം ദിനങ്ങളാണ്. ഇന്നും നമ്മുടെ നാട്ടിൽ പലർക്കും അംഗീകരിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒന്നാണ് പോസ്റ്റ്പാർട്ടം ഡിപ്രഷൻ എന്ന അവസ്ഥ'' തൃശൂർ സ്വദേശിനിയായ സുകന്യ തന്റെ പോസ്റ്റ്പാർട്ടം ദിനങ്ങളെ ഓർത്തെടുക്കുന്നത് ഇങ്ങനെ...

സുകന്യ ഇന്ന് നാല് വയസുകാരൻ പാർത്ഥിവിന്റെ അമ്മയാണ്. അധ്യാപികയായ സുകന്യയ്ക്ക് തന്റെ മകൻ ജീവനാണ്. എന്നാൽ മകൻ പിറന്നു വീണ നാളുകളിൽ അവനെ സുകന്യ വെറുത്തിരുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞാൽ അതിൽ ആ അമ്മയെ കുറ്റപ്പെടുത്തുകയല്ല, അവർ കടന്നു പോയ പോസ്റ്റ്പാർട്ടം ദിനങ്ങളെക്കുറിച്ചോർത്ത് അവരെ ചേർത്ത് പിടിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്. എന്നാൽ ദൗർഭാഗ്യകരമെന്ന് പറയട്ടെ നമ്മുടെ നാട്ടിൽ ഇനിയും അംഗീകരിക്കപ്പെടാത്ത ഒരു മെഡിക്കൽ യാഥാർഥ്യമാണ്‌ പോസ്റ്റ്പാർട്ടം ഡിപ്രഷൻ. ഈ അവസ്ഥയെ ഉന്മാദമെന്നോ, മനസ് കൈവിട്ട അവസ്ഥയെന്നോ എങ്ങനെ വേണമെങ്കിലും വിശേഷിപ്പിക്കാം. ഗർഭകാലത്ത് ശരീരത്തിൽ രൂപപ്പെടുന്ന പല ഹോർമോണുകളും പ്രസവത്തോടെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും പിൻവാങ്ങുന്നു. ഈ അവസ്ഥ ശരീരത്തെ, പ്രത്യേകിച്ച് മാനസിക നിലയെ താറുമാറാക്കുന്നു. ഈ സമയത്ത് പ്രസവം കഴിഞ്ഞ ഒരു സ്ത്രീക്ക് വേണ്ടത് ചേർത്ത് നിർത്തുന്ന കൈകളും ആശ്വാസമേകുന്ന വാക്കുകളുമാണ്. എന്നാൽ പകരം ലഭിക്കുന്നതോ അമ്മയായി, ഇനി എല്ലാക്കാര്യങ്ങളും ഒറ്റയ്ക്ക് നോക്കിനടത്തണം എന്ന ഉപദേശം.

മാതൃത്വത്തിന്റെ, സഹനത്തിന്റെ കഥകൾ കേട്ട് തലക്ക് ഭ്രാന്താകുമെന്ന അവസ്ഥയിൽ പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്ന എത്രയോ അമ്മമാർ, വീണ്ടും വീണ്ടും വീണ്ടും ഉപദേശം കേൾക്കാൻ വിധിക്കപ്പെടുന്നു. 

എന്താണ് പോസ്റ്റ്പാർട്ടം ഡിപ്രഷൻ ?

പ്രസവാനന്തരം പൊതുവേ സ്ത്രീകളിൽ കണ്ടു വരുന്ന ഒരു തരം മാനസിക അവസ്ഥയാണ് പോസ്റ്റ്പാർട്ടം ഡിപ്രഷൻ. വിഷാദരോഗത്തിന്റെ ഒരു വകഭേദമാണിത്. ചില സ്ത്രീകളിൽ ഇത് ഗർഭാവസ്ഥ മുതൽ തന്നെ കണ്ടു വരാറുണ്ട്. അത്തരത്തിൽ ഗർഭാവസ്ഥയിലോ പ്രസവത്തോട് അനുബന്ധിച്ചോ ഉണ്ടാകുന്ന വിഷാദാവസ്ഥയെ പെരിപാർട്ടം ഡിപ്രഷൻ എന്നാണ് പറയുക. ഇവ രണ്ടും സൂക്ഷിച്ചില്ലെങ്കിൽ അപകടം തന്നെയാണ്. പ്രസവത്തോടനുബന്ധിച്ച് ഏഴിൽ ഒരാൾക്ക് എന്ന കണക്കിൽ പോസ്റ്റ്പാർട്ടം ഡിപ്രഷൻ ഉണ്ടാകാറുണ്ട്. ഗർഭാവസ്ഥയും പ്രസവവും സ്ത്രീകളിൽ ജീവശാസ്ത്രപരമായും, വൈകാരികമായും, സാമ്പത്തികമായും, സാമൂഹികമായും മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുവാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. ഇവയൊക്കെ ഇത്തരമൊരു അവസ്ഥയിലേക്ക് നയിക്കാനിടയുള്ള ഘടകങ്ങൾ ആണ്.

പ്രസവ ശേഷം രണ്ടോ മൂന്നോ ദിവസം കഴിഞ്ഞ് തുടങ്ങുന്ന ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ രണ്ടു മൂന്നു ആഴ്‌ചകൊണ്ട് തനിയെ കുറയും. കുട്ടി ഉണ്ടായ സന്തോഷം ഉള്ളപ്പോൾതന്നെ ചില സമയത്ത് ഒരു കാരണവും ഇല്ലാതെ കരച്ചിൽ വരുക, ദേഷ്യവും പേടിയും തോന്നുക, എല്ലാരോടും വെറുപ്പ് തോന്നുക, ഇവയൊക്കെയാണ് ലക്ഷണങ്ങൾ. ഈ അവസ്ഥയെ മറികടക്കാൻ കുടുംബത്തിന്റെ പിന്തുണമാത്രമേ ഫലപ്രദമാകൂ.

പോസ്റ്റ്പാർട്ടം ഡിപ്രഷന്റെ ഏറ്റവും കഠിനമായ അവസ്ഥ പ്രസവശേഷം  ഏകദേശം രണ്ടു മൂന്നു ആഴ്ചകൾ കഴിഞ്ഞാണ് ഉണ്ടാകുക.

സാധാരണ വിഷാദ അവസ്ഥപോലെ, സ്ഥായിയായ വിഷമം, കുട്ടിയെ ശ്രദ്ധിക്കാതിരിക്കുക, കുട്ടിയോട് മാനസികമായി അടുപ്പം കാണിക്കാതിരിക്കുക, കുട്ടിയെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ ഉത്കണ്ഠപ്പെടുക,, കുട്ടിയോടോത്ത് സമയം ചെലവിടുമ്പോഴും സന്തോഷം തോന്നാതെ ഇരിക്കുക, വിശപ്പും ഉറക്കവും കുറയുക, വൃത്തിയായി നടക്കാൻ ഒന്നും തോന്നാതെ ഇരിക്കുക, കുറച്ചൂടെ ഗുരുതരം ആയ അവസ്ഥയിൽ ജീവിതം അവസാനിപ്പിക്കാൻ ഉള്ള ചിന്തകൾ വരിക ഇവയൊക്കെയാണ് ലക്ഷണം.

ഈ ലക്ഷണങ്ങൾ എല്ലാ വ്യക്തികളിലും സാധാരണമാണോ എന്ന് ചോദിച്ചാൽ അല്ല. ഈ ലക്ഷണങ്ങൾ രണ്ടാഴ്ചയിലധികം അനുഭവപ്പെടുകയാണെങ്കിൽ, ആത്മഹത്യ പ്രവണതയോ, കുട്ടിയെ ഉപദ്രവിക്കാനുള്ള പ്രവണതയോ ഉണ്ടാകുകയാണെങ്കിൽ, വിഷാദ അവസ്ഥ അതിസങ്കീർണം ആകുകയാണെങ്കിൽ, നിത്യജീവിതത്തിലും കുട്ടിയെ പരിചരിക്കുന്നതിലും അതിയായ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ അനുഭവപ്പെടുകയാണെങ്കിൽ ഉടനെ വൈദ്യസഹായം തേടേണ്ടത് ആവശ്യമാണ്. കൃത്യ സമയത്ത് രോഗം തിരിച്ചറിയുകയും മികച്ച ചികിത്സ ലഭ്യമാക്കുകയും വേണം. മറ്റ് വിഷാദ രോഗങ്ങളെ പോലെ തന്നെ പെരിപാർട്ടം/പോസ്റ്റ്പാർട്ടം ഡിപ്രെഷനും സൈക്കോതെറാപ്പി ( Talk Therapy), മരുന്നു ചികിത്സ, ജീവിത ശൈലിയിൽ വരുത്തുന്ന മാറ്റങ്ങൾ, സോഷ്യൽ സപ്പോർട്ട് എന്നിവ വഴിയോ ഇവയുടെ കോമ്പിനേഷൻ വഴിയോ ചികിത്സ ലഭ്യമാക്കാവുന്നതാണ്.

പോസ്റ്റ്പാ‍ർട്ടം സൈക്കോസിസ് എന്ന ഭീകരൻ

പ്രസവമെന്നത് എളുപ്പമുള്ള ഒന്നാണെന്നും പണ്ട് അമ്മൂമ്മ നെല്ലുകുത്തിക്കൊണ്ട് നിൽക്കുമ്പോൾ പ്രസവവേദന വന്നു പോയി പ്രസവിച്ചു എന്നും, ശേഷം വന്ന് ബാക്കി നെല്ല് കുത്തി എന്നുമൊക്കെയുള്ള വാദങ്ങൾ കയ്യിൽ വച്ചാൽ മതി. പ്രസവമെന്നത് അത്ര നിസ്സാരകാര്യമല്ല. സുഖപ്രസവമെന്ന പേരിൽ അതിനെ നിസ്സാരവത്‌കരിക്കാനും നോക്കണ്ട. പോസ്റ്റ്പാർട്ടം ഡിപ്രഷൻ  പ്രസവത്തിന്റെ ഭാഗം തന്നെയാണ്. ഇനി അതിനെ ലഘൂകരിക്കാൻ നോക്കുന്നവർ പോസ്റ്റ്പാർട്ടം സൈക്കോസിസ് എന്ന അവസ്ഥയെക്കുറിച്ചും അറിഞ്ഞിരിക്കണം.

പ്രസവത്തെ തുടർന്ന് ഉണ്ടാകുന്ന കടുത്ത മാനസിക രോഗാവസ്ഥയാണ് ഇത്. 1000 അമ്മമാരിൽ ഒരാൾക്ക് എന്ന കണക്കിന് ഈ അവസ്ഥ ഉണ്ടാകാം. ഉറക്കക്കുറവ്, വെപ്രാളം, അകാരണമായ പേടി, കുട്ടിയെ ആരോ ഉപദ്രവിക്കാൻ പോകുന്നു എന്ന ചിന്ത, തന്റെ കുട്ടി അല്ല എന്ന തോന്നൽ, അശരീരി ശബ്ദങ്ങൾ കേൾക്കുക, പെട്ടെന്ന് ദേഷ്യത്തിൽ കുട്ടിയെ ഉപദ്രവിക്കാൻ ശ്രമിക്കുക, ആത്മഹത്യാശ്രമം നടത്തുക ഇവയൊക്കെയാണ് ലക്ഷണം. കടുത്ത മാനസിക വിഭ്രാന്തികളാണ് ഈ ഘട്ടത്തിൽ കാണിക്കുക. ചികിത്സയല്ലാതെ മറ്റ് മാർഗങ്ങളില്ല.

കുടുംബത്തിൽ വിഷാദം, മാനസിക രോഗങ്ങൾ ഇവ ഉളളവർ,  ഗർഭിണി ആവുന്നതിന് മുൻപോ ഗർഭ കാലഘട്ടത്തിലോ മാനസിക രോഗം വന്നിട്ടുള്ളവർ, കടുത്ത ജീവിത സംഘർഷങ്ങൾ ,വൈവാഹിക ജീവിതത്തിലെ പ്രശ്നങ്ങൾ എന്നിവ നേരിടുന്നവർ, പങ്കാളി  കൂടെയില്ലാത്തവർ, സാമ്പത്തിക സാമൂഹിക പിന്തുണയില്ലാത്തവർ, ആവശ്യത്തിന് വിശ്രമമില്ലാത്തവർ, വളരെ കോംപ്ലിക്കേറ്റഡ് ആയ പ്രസവം കഴിഞ്ഞവർ എന്നിവർക്ക് പോസ്റ്റ്പാർട്ടം സൈക്കോസിസിനുള്ള സാധ്യത കൂടുതലാണ്.

കുടുംബത്തിന് എന്ത് ചെയ്യാനാകും ?

വാസ്തവത്തിൽ പ്രസവാനന്തരം മനസ് കൈവിട്ടു പോകുന്ന അവസ്ഥയാണ് പോസ്റ്റ്പാർട്ടം ഡിപ്രഷൻ. എന്നാൽ മരുന്നുകൾക്കൊപ്പം ഈ അവസ്ഥയെ തരണം ചെയ്യാൻ വീട്ടുകാർക്കും നിരവധി കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ കഴിയും. ഭർത്താവ്, പാർട്ണർ, കുടുംബാംഗങ്ങൾ, സുഹൃത്തുക്കൾ എന്നിവരുടെ ഭാഗത്ത്‌ നിന്നുള്ള സഹായങ്ങൾ ഒരു പരിധി വരെ ഈ അവസ്ഥക്ക് മാറ്റം ഉണ്ടാക്കാം. നീ ഒറ്റക്കല്ല, ഞങ്ങളും കൂടെയുണ്ട് എന്ന തോന്നലാണ് ആവശ്യം. പ്രസവാനന്തരം സ്ത്രീയുടെ പരിഭവങ്ങളും വിശേഷങ്ങളും കേൾക്കുകയും അവരോടൊപ്പം സമയം ചെലവിടുകയും ചെയ്യേണ്ടത് നിങ്ങളുടെ ഉത്തരവാദിത്തമാണ്. കുഞ്ഞിന്റെ കാര്യങ്ങൾ നോക്കുന്നതിനും വീട്ടിലെ മറ്റു ജോലികൾ ചെയ്യുന്നതിനും കൂടെ നിൽക്കുക. അത് കൂട്ടുത്തരവാദിത്തമാണ് എന്ന ബോധ്യം ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കുക. കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളും ദേഷ്യപ്പെടലും ഈ അവസ്ഥയിൽ നല്ലതല്ല. വീടിനുള്ളിൽ തന്നെ ഒതുങ്ങിക്കൂടാതെ പുറത്തിറങ്ങാൻ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുക.

അടുത്തലക്കം : കുഞ്ഞിനെ വളർത്തൽ അമ്മയുടെ മാത്രം ചുമതലയോ? പേരന്റിങ് ഭീതിനിറയ്ക്കുമ്പോൾ