Feb 25

അച്ഛൻ അറിയാൻ ഭാഗം - 33

മാതാപിതാക്കൾ ചെയ്യാൻ പാടില്ലാത്ത കാര്യങ്ങൾ

George Koshy
Comment
Share
 
1.0×
--:--
--:--
Open in playerListen on);
Episode details
Comments

"ഞാൻ എന്റെ കൊച്ചിന് വേണ്ടതൊക്കെ ചെയ്തു കൊടുക്കുന്നുണ്ട്. വാങ്ങി കൊടുക്കുന്നുമുണ്ട്. ഇനി അവൻ നന്നായില്ലെങ്കിൽ അവന്റെ കുഴപ്പമാണ്," ഒരു പിതാവിന്റെ വാക്കുകളാണ് ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഉദ്ധരിച്ചത്. വേണ്ടതൊക്കെ ചെയ്തും വാങ്ങിക്കൊടുത്തും ഉത്തരവാദിത്തം നിറവേറ്റുന്ന ഈ അച്ഛൻ തീർച്ചയായും അഭിനന്ദനം അർഹിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഒരു ചോദ്യം ചോദിക്കട്ടെ. അച്ഛൻ എന്ന നിലയിൽ ചെയ്യാൻ പാടില്ലാത്ത കാര്യങ്ങൾ താങ്കൾ ചെയ്യുന്നുണ്ടോ? സമ്മാനിക്കാൻ പാടില്ലാത്തതു മകന് വാങ്ങി കൊടുക്കുന്നുണ്ടോ?

താങ്കൾ ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങളോടൊപ്പം തന്നെ പ്രാധാന്യമുള്ള കാര്യമാണ് ചെയ്യാൻ പാടില്ലാത്തവയും. ചില ഉദാഹരണങ്ങൾ കൂടെ ശ്രദ്ധിക്കുക:

1. സ്വന്തം ദുസ്വഭാവങ്ങൾ അവഗണിക്കരുത്

"ഞാൻ ചെയ്യുന്നതൊന്നും നോക്കേണ്ട, പറയുന്നതങ്ങു കേട്ടാൽ മതി" ഇങ്ങനെ മക്കളോട് പറയുന്ന പല അച്ഛന്മാരും ഉണ്ട്. എന്നാൽ പല കാരണങ്ങളാൽ ഇത് പ്രായോഗികമല്ല. കുട്ടികൾ മാതൃകകൾ കണ്ട് പഠിക്കുന്നവരാണ്. ചുറ്റും സംഭവിക്കുന്നതെല്ലാം സ്വാംശീകരിക്കത്തക്കവിധം പഞ്ചേന്ദ്രിയങ്ങളെല്ലാം പ്രവർത്തന നിരതമാക്കി വെച്ചിരിക്കുന്നവരാണ് അവർ. കാലാകാലങ്ങളിൽ അവർ കണ്ട് വളരുന്നതെല്ലാം തങ്ങളുടെ ജീവിതങ്ങളിൽ, ഒരു കണ്ണാടിയിലെന്നവണ്ണം അവർ പ്രതിഫലിപ്പിക്കും.

അതുകൊണ്ട് മാതാപിതാക്കൾ എന്ന നിലയിൽ കുട്ടികൾക്ക് നാം ചെയ്തു കൊടുക്കാവുന്ന ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യമെന്തെന്നോ? അനുകരിക്കാൻ അനുയോജ്യമായ ഒരു മാതൃക സൃഷ്ടിച്ചു കൊടുക്കുക എന്നതാണത്. നിങ്ങൾ കുട്ടികളോട് പറഞ്ഞു കൊടുക്കുന്നതിനേക്കാൾ ഏറെ പ്രാധാന്യമുള്ളതാണ് നിങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന കാര്യങ്ങൾ.

എനിക്ക് വ്യക്തിപരമായി കടുകിനോട് വലിയ മമത ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് ആഹാരം കഴിക്കുമ്പോൾ, ഉപയോഗിക്കുന്ന കറിയിലെ കടുക് ഞാൻ സസൂക്ഷ്മം, പ്ലേറ്റിന്റെ ഒരു കോണിലേക്കു മാറ്റി വെക്കുമായിരുന്നു. കുറേക്കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ മകനും കറിയിൽ നിന്നും കടുക് വേർതിരിച്ചു പ്ലേറ്റിന്റെ കോണിലേക്കു മാറ്റി വെക്കാൻ തുടങ്ങി. ഞാൻ ചെയ്യുന്നത് പതിവായി കാണുന്ന മകൻ കരുതിക്കാണും, ആഹാരം കഴിക്കുമ്പോൾ ചെയ്യേണ്ട ഒരു പ്രക്രിയ ആണ് കടുക് വേർതിരിക്കൽ എന്ന്. എന്റെ കണ്ണ് തുറപ്പിച്ച ഒരു സംഭവം ആയിരുന്നു അത്.

എന്റെ ഒരു പരിചയക്കാരനാണ് ബാബു. പുക വലിച്ചു കഴിഞ്ഞു ബാബു ഉപേക്ഷിക്കുന്ന സിഗരറ്റു കുറ്റികൾ വലിച്ചു കൊണ്ടായിരുന്നു ബാബുവിന്റെ മകന്റെ പുകവലി പരീക്ഷണങ്ങൾ ആരംഭിച്ചത്. അമിതവണ്ണക്കാരുടെ മക്കളും അമിതവണ്ണക്കാരാകാനുള്ള സാധ്യത വളരെ കൂടുതലാണെന്നാണ് നിഗമനം. മാതാപിതാക്കളുടെ അമിത ഭക്ഷണവും ശരീരാഭ്യാസം ഇല്ലായ്മയും കണ്ടാണല്ലോ അവരും വളരുന്നത്.

നമ്മൾ മറ്റു കുടുംബാംഗങ്ങളോട് സംസാരിക്കുന്നതു, അന്യരോടു ഇടപഴകുന്നത്, മിണ്ടാപ്രാണികളായ മൃഗങ്ങളോട് പെരുമാറുന്നത്, പ്രകൃതിയോടുള്ള മനോഭാവം എന്ന് വേണ്ട എല്ലാ കാര്യങ്ങളും കുട്ടി ഒപ്പിയെടുക്കുന്നുണ്ട് എന്ന വിചാരം നമുക്ക് വേണം. കുട്ടികൾ കൃത്യ സമയത്ത് ഉണർന്നു പതിവായി ചിട്ടയായ ജീവിതം നയിക്കണമെന്ന് നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, അതെല്ലാം നിങ്ങൾ കൃത്യമായി ചെയ്യുന്നവരായിരിക്കണം. മുതിർന്നവരെ അവർ ആദരിക്കണമെങ്കിൽ നമ്മൾ അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നവരായിരിക്കണം. നമ്മുടെ മാതാപിതാക്കൾ പറയുന്ന കാര്യങ്ങൾ നമുക്ക് സ്വീകാര്യം അല്ലാത്തപ്പോഴും നമുക്ക് ദേഷ്യം തോന്നുമ്പോഴും സംയമനം പാലിക്കുവാൻ ശ്രദ്ധിക്കണം. ഇക്കാര്യങ്ങളിലൊക്കെ നമ്മുടെ ഇടപെടലുകൾ മോശമാണെങ്കിൽ, കുട്ടികൾ അതിനു വിരുദ്ധമായി നന്മ ചെയ്തു വളരണമെന്ന് നാം ശാഠ്യം പിടിച്ചിട്ടു കാര്യമില്ല.

അവർ നമ്മുടെ തന്ത്രങ്ങളും വിദ്യകളും വളരെ വേഗം തിരിച്ചറിയുന്ന ഡിറ്റക്റ്റീവുകളാണ്. നിങ്ങളാണ് കുട്ടികളുടെ നമ്പർ വൺ മാതൃക.

പ്രവൃത്തിയിലൂടെ നല്ല രീതികൾ അവർക്കു നമ്മൾ വെളിപ്പെടുത്തി കൊടുക്കുകയും അവർക്കു ദിശാബോധം നൽകുകയും ചെയ്യണം.

അതുകൊണ്ട്, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ അരുതുകളോട്, ദുസ്വഭാവങ്ങളോട്, എല്ലായ്‌പോഴും മനപ്പൂർവമായി 'നോ' പറയാൻ നാം ബദ്ധശ്രദ്ധരായിരിക്കണം.

2. സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കാതിരിക്കരുത്

"കുട്ടികളോട് സ്നേഹവും വാത്സല്യവും വേണം. പക്ഷെ അത് മനസ്സിലുണ്ടായാൽ മതി. പ്രകടിപ്പിക്കണമെന്നില്ല. " ഇങ്ങനെ കരുതുന്നവരുണ്ട്. അബദ്ധജടിലമായ ഒരു ചിന്താഗതിയാണിത്. സ്നേഹിച്ചു സ്നേഹിച്ചു ആർക്കും ആരെയും വഷളാക്കാൻ കഴിയില്ല. ശൈശവത്തിൽ അവരെ ചേർത്ത് പിടിക്കുകയും അവരോടൊപ്പം ഏറെ സമയം ചെലവഴിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് കൊണ്ട് ഒരു ദോഷവും ഉണ്ടാകുകയില്ല എന്നു മാത്രമല്ല, അത് അവരെ കൂടുതൽ ചൈതന്യമുള്ളവരാക്കും എന്നതാണ് വസ്തുത. കൂടുതൽ മത്സരബുദ്ധിയുള്ളവരും സ്വതന്ത്ര ചിന്താഗതിക്കാരുമായി ആ കുട്ടികൾ മാറും.

കുട്ടികളെ ഊഞ്ഞാലാട്ടുക, അവർ കരയുമ്പോൾ അതിനോട് പ്രതികരിക്കുക, നിരാശപ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോൾ ആശ്വസിപ്പിക്കുക എന്നിവയൊക്കെ അവരെ വളരെ സഹായിക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ തന്നെയാണ്. ശിശുക്കൾ കരഞ്ഞാൽ അതിനു ഒരു കാരണമുണ്ടാവും. വിശന്നിട്ടാവാം, ഉറുമ്പ് കടിച്ചിട്ടാവാം, ഉറക്കം വരുന്നത് കൊണ്ടാവാം, വയർ വേദനയെടുത്തിട്ടാവാം... അവന്റെ പ്രശ്നങ്ങൾ അച്ഛനും അമ്മയും അറിയണമെന്നും അത് അവർ പരിഹരിച്ചു തരണമെന്നും ശിശു ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അതാണ് കരച്ചിലിലൂടെ അവൻ വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്. നല്ല മാതാപിതാക്കൾ, കരച്ചിലിന്റെ ടോൺ കേൾക്കുമ്പോൾ തന്നെ പ്രശ്നമെന്താണെന്നു കൃത്യമായി മനസ്സിലാക്കുന്നവരാണ്. അത് ഗ്രഹിക്കുകയും വേണ്ട രീതിയിൽ ഇടപെടുകയും വേണം.

'അവർ തന്നെ പ്രശ്നം പരിഹരിക്കട്ടെ, അല്ലെങ്കിൽ ഇതൊക്കെ നേരിടാൻ പഠിക്കട്ടെ , ഭാവിയിൽ എത്ര വലിയ പ്രശ്നങ്ങൾ അവർ സ്വയം നേരിടേണ്ടി വരും' എന്നൊന്നും പറഞ്ഞു ഒഴിഞ്ഞു മാറരുത്.

തന്റെ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ പരിഹരിക്കുവാൻ മാതാപിതാക്കൾ ശ്രദ്ധയുള്ളവരാണെന്നു തിരിച്ചറിയുന്ന ശിശു, വളരെ സുരക്ഷിതത്വ ബോധം ഉള്ളവനായി വളരും.

കുട്ടികൾ കുറെ മുതിർന്നു കഴിയുമ്പോൾ നമ്മൾ ക്രമേണ പിന്നോട്ട് മാറുകയും കുട്ടികളെ പ്രശ്ന പരിഹാരത്തിനായി പ്രാപ്തരാക്കുകയും വേണം.

സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കാതിരിക്കരുത്. എന്നാൽ കുട്ടിയെ വഴിവിട്ടു പിന്തുണയ്ക്കുന്നു, ശാഠ്യങ്ങളെല്ലാം അനുവദിച്ചു കൊടുക്കുന്നു എന്നൊക്കെ അവനു തോന്നുകയുമരുത് . നിങ്ങളുടെ കൊച്ചു കുഞ്ഞ് ഓട്ടത്തിനിടയിൽ ഒന്ന് വീണു എന്നു കരുതുക. ഈ ഘട്ടത്തിൽ മാതാപിതാക്കൾ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കുന്നു എന്നായിരിക്കും അവൻ ആദ്യം ശ്രദ്ധിക്കുക. "അയ്യോ എന്റെ മോനെ എന്ത് പറ്റി" എന്ന് പറഞ്ഞു അച്ഛനും അമ്മയും വല്ലാതെ പരിഭ്രാന്തരായാൽ, കുട്ടിയും പിന്നീട് ഇത്തരം അവസരങ്ങളിൽ അമിതമായി പ്രതികരിക്കും. എന്നാൽ, " വീണു അല്ലെ മോനെ, നിനക്ക് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലോ" എന്ന് മാത്രം പ്രതികരിക്കുകയും വീഴ്ച ഗുരുതരമല്ലെന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തുകയുമാണ് നമ്മൾ ചെയ്യുന്നതെങ്കിൽ, കുട്ടിയും വീഴ്ചയെ ഗൗരവത്തോടെ പരിഗണിക്കുകയില്ല. കരച്ചിലുമൊഴിവാക്കും. ഗൗരവം കൊടുക്കേണ്ടിടത്തു കൊടുക്കുക തന്നെ വേണം. ഇതിനു നിയതമായ ഒരു നിർദ്ദേശം പറയാനാവില്ല. ഓരോ സമയത്തും വേണ്ടതെന്തെന്നു ആലോചിച്ചു പെരുമാറുവാനാണ് മാതാപിതാക്കൾ ശ്രമിക്കേണ്ടത്. പക്ഷെ അതിൽ ഏറെ വിവേചനവും വിചിന്തനവും പുലർത്തുകയും വേണം. സ്നേഹപ്രകടനത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ പിശുക്കു കാട്ടുകയും ചെയ്യരുത്.

3. മറ്റു കുട്ടികളുടെ വളർച്ചാരീതി നോക്കി സ്വന്തം കുട്ടിയെ വിലയിരുത്തരുത്.

നാം ചെയ്യാൻ പാടില്ലാത്ത മറ്റൊരു കാര്യമാണിത്. ഓരോ കുട്ടിയുടെയും വളർച്ചയും വികാസവും, അവന്റേതായ വേഗതയിലാണ്. ഓരോ കുട്ടിയും വ്യത്യസ്തനാണ്. മറ്റു കുട്ടികളുടെ രീതികളും ശൈലികളും ആയിരിക്കില്ല നിങ്ങളുടെ കുട്ടിയുടേത്. അതുകൊണ്ട് അയൽവക്കത്തെ കുട്ടിയെ നോക്കിയിട്ട്, പുതിയ പുതിയ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ വേണ്ടി നമ്മുടെ കുട്ടിയെ തള്ളി വിടരുത്. സമ്മർദ്ദത്തിലാക്കുകയുമരുത്. 'അങ്ങേ വീട്ടിലെ കുട്ടി കമഴ്ന്നു വീണു, മുട്ടിലിഴയാൻ തുടങ്ങി. എന്റെ കുട്ടിക്ക് ഇപ്പോഴും തൊട്ടിയിൽ കിടക്കാനാണ് താല്പര്യം. അവനെന്തെങ്കിലും കുഴപ്പം ഉണ്ടോ ആവൊ' എന്നിങ്ങനെ പരിദേവനം പറയുന്നവരുണ്ട്.

പിള്ളത്തൊട്ടിയുടെ ഉള്ളിൽ കിടന്നുറങ്ങുമ്പോൾ ശിശുവിന് ഒരു ആശ്വാസവും സുരക്ഷിതത്വവും ഉണ്ട്. എന്നാൽ അവനെ സമയമെത്തും മുൻപേ തൊട്ടിയിൽ നിന്നും പുറത്തെടുത്തു കിടത്തിയാൽ കുട്ടിക്ക് ആ സുരക്ഷിതത്ത്വം നഷ്ടപ്പെടും. അത് ഉറക്കവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പ്രശ്നങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്യും. കുട്ടി ഉറങ്ങാൻ വിസമ്മതിക്കും. ഉറങ്ങിയാൽ തന്നെ ഇടയ്ക്കിടെ ഞെട്ടി ഉണരും. അടുത്ത വീട്ടിലെ കുട്ടി കമിഴ്ന്നു വീഴുകയും മുട്ടിൽ ഇഴയാൻ തുടങ്ങുകയും ചെയ്തതിനെ കുറിച്ച് ആശങ്കപ്പെടേണ്ട. ഓരോ കുട്ടിയും വ്യത്യസ്തനാണ്. കാലമെത്തും മുൻപേ വളർച്ചയുടെ അടുത്ത ഘട്ടത്തിലേക്ക് കുഞ്ഞിനെ തള്ളി വിടാനുള്ള നമ്മുടെ ശ്രമം ഒഴിവാക്കണം. എന്നാൽ വളർച്ചാഘട്ടങ്ങൾ അസാധാരണമാം വിധം വൈകിയാൽ വേണ്ടപ്പെട്ടവരുമായി ബന്ധപ്പെടുന്നത് നല്ലതാണ്.

പഴയ കാലത്തു കൂട്ടുകുടുംബ വ്യവസ്ഥിതിയിൽ അനുഭവ സമ്പത്തുള്ള മുതിർന്നവർ നമ്മുടെ വീടുകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന് നമുക്ക് അങ്ങനെയുള്ളവരുടെ ജീവിതാനുഭവങ്ങളുടെ പിൻബലമുള്ള വിലപ്പെട്ട ഉപദേശങ്ങൾ ലഭിക്കാതെ പോകുന്നു. അത് ഈ തലമുറ നേരിടുന്ന ഗുരുതരമായ ഒരു പ്രശ്നം തന്നെയാണ്. അതുകൊണ്ട് വളർച്ചയിലെ പുതിയ ചുവടുവയ്പ്പുകൾക്കു കുട്ടി സജ്ജനായി എന്ന് ബോദ്ധ്യമാകും വരെ കാത്തിരിക്കുക. ശ്രദ്ധിച്ചാൽ, കുട്ടിയുടെ പ്രതികരണങ്ങളിലൂടെ നമുക്കതു ഗ്രഹിക്കുവാനാകും.

നിങ്ങളുടെ കുട്ടി അതുല്യനാണ്. അവനെപ്പോലെ മറ്റൊരാളില്ല എന്ന് മനസ്സിനെ പറഞ്ഞു പഠിപ്പിക്കുക.