Mar 11 • 12M

അച്ഛൻ അറിയാൻ ഭാഗം - 35

വികാര പ്രകടനം തടയണമോ?

George Koshy
Comment
Share
 
1.0×
0:00
-12:11
Open in playerListen on);
Episode details
Comments

ശരിയായ ദിശയിൽ കുട്ടികളെ വളർത്തുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന മാതാപിതാക്കളിൽ നിന്നും ധാരാളം ചോദ്യങ്ങളും സംശയങ്ങളും ഞങ്ങൾക്ക് ലഭിക്കുന്നുണ്ട്. അവയിൽ ചിലതു കൂടെ ഇവിടെ അഭിസംബോധന ചെയ്യട്ടെ.

ചോദ്യം: എന്റെ മകൻ രെഞ്ചുവിന് നാലു വയസ്സാണ് പ്രായം. അവന് അല്പം പിടിവാശി കൂടുതലാണെന്നു തോന്നുന്നു. ദേഷ്യം തോന്നിയാൽ പിന്നെ അവൻ ആള് വേറെയാണ്. കയ്യിൽ കിട്ടുന്നതൊക്കെ വലിച്ചെറിയും, മുഷ്ടി ചുരുട്ടി ഭിത്തിയിൽ ഇടിക്കും. ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണ് അവന്റെ ദേഷ്യം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത്. ഇത് അനുവദിച്ചു കൊടുക്കാമോ? അതോ ശിക്ഷിക്കണമോ? ഞാൻ എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടത്?

ഉത്തരം : ലളിതം എന്ന് ചിലർക്കെങ്കിലും തോന്നാവുന്ന ഒരു പ്രശ്നമാണിത്. എന്നാൽ യഥാവിധി കൈകാര്യം ചെയ്തില്ലെങ്കിൽ ദൂരവ്യാപകമായ ഭവിഷ്യത്തുകൾ സൃഷ്ടിച്ചേക്കാവുന്ന ഒരു പ്രശ്നമാണ് ഇത് എന്ന് നമ്മൾ മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ദേഷ്യം എന്നത് എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളുടെയും ഒരു സ്വാഭാവിക വികാരമാണ്. മറ്റു വികാരങ്ങളെപ്പോലെ തന്നെ ഈ വികാരവും നിയന്ത്രണാധീനമായി, ആരോഗ്യകരമായി പ്രകടിപ്പിക്കാവുന്നതാണ്, പ്രകടിപ്പിക്കേണ്ടതാണ്. ഏതു വികാരമാണെങ്കിലും ഒട്ടും പ്രകടിപ്പിക്കാതെ ഉള്ളിൽ ഒതുക്കി വെച്ചാൽ, ഒരു ഘട്ടത്തിൽ അത് അണ പൊട്ടി പുറത്തേക്കു പ്രവഹിക്കും. അത് വലിയ അപകടത്തിന് കാരണമാകുകയും ചെയ്യും. ചിലരുടെ കാര്യത്തിൽ, എത്ര മരുന്നു കഴിച്ചാലും മാറാത്ത ചില ശാരീരിക വൈഷമ്യങ്ങൾ ആയി ഈ ബഹിർഗമനം മാറുകയും ചെയ്യും.

അതുകൊണ്ട് വികാരങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതിനെ പൂർണമായും തടയരുത്. കുട്ടി വസ്തുക്കൾ എടുത്തെറിയുകയോ ഭിത്തിയിൽ ഇടിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നത് അവന്റെ സ്വാഭാവികമായ വികാരപ്രകടനമാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് പരിമിതമായ പദസമ്പത്തുള്ള, അപക്വമായ ധാരണാശക്തിയുള്ള (Cognitive Abilities) ഒരു കുട്ടി തന്റെ വികാരപ്രകടനത്തിന് ഇത്തരം മാർഗങ്ങൾ ഒക്കെ അവലംബിച്ചെന്നു വരാം. സ്വാഭാവികമായും ഇങ്ങനെയുള്ള പ്രതികരണങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ നല്ല ശിക്ഷ കൊടുക്കാനാണ് നമുക്കുണ്ടാകുന്ന പ്രേരണ. പക്ഷെ അതല്ല ശരിയായ നടപടി. വികാരം ഉണ്ടാകുന്നത് വളരെ മോശമായ ഒരു കാര്യമാണെന്ന് കുട്ടിക്ക് തോന്നാൻ പാടില്ല. സ്വാഭാവികമായ വികാരങ്ങൾ ഉണ്ടാവട്ടെ. അതിനെ നമ്മുടെ ശക്തിയും അധികാരവും ഉപയോഗിച്ച് തടയരുത്. പകരം, ദേഷ്യം, ദുഃഖം തുടങ്ങിയ നിഷേധാത്മകമായ വികാരങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ അവയെ മനസ്സിലാക്കാനും നിയന്ത്രിക്കാനും സാധിക്കും എന്ന് കുട്ടിയെ പരിശീലിപ്പിക്കുക.

അപ്പോൾ തന്നെ അത്തരം വികാരങ്ങൾ അവരിൽ ഉളവാകുന്നതെന്തു കൊണ്ടെന്നു മനസ്സിലാക്കാൻ അവരെ സഹായിക്കുകയും വേണം. സാമൂഹ്യമായും മാനസികമായും ഉള്ള കാര്യക്ഷമത വർധിപ്പിക്കാൻ അവരെ സഹായിക്കുക. വഴക്കുപറയുന്നതിന് പകരം അവരുമായി താദാത്മ്യം പ്രാപിക്കുവാൻ ശ്രമിക്കുക. കൂടാതെ വികാര പ്രകടനത്തിന്റെ പരിധി നിർണ്ണയിച്ചു കൊടുക്കുകയും ചെയ്യുക. ഇതാണ് നാം ചെയ്യേണ്ടത്.

"നിനക്ക് ദേഷ്യമുണ്ട് എന്നെനിക്കറിയാം. പക്ഷെ സാധനങ്ങൾ എടുത്തെറിഞ്ഞും ഭിത്തിയിലിടിച്ചുമല്ല അത് പ്രകടിപ്പിക്കേണ്ടത്. അത് പാടില്ല." എന്ന് കുട്ടിയോട് അസന്നിഗ്ദ്ധമായി പറയുക. വഴക്കു പറയുകയും ശിക്ഷിക്കുകയും ചെയ്താൽ ഉണ്ടാകുന്നതിനേക്കാൾ മെച്ചപ്പെട്ട ഫലം തന്മൂലം ഉണ്ടാവും.

കുട്ടിയുടെ മാനസിക വിക്ഷോഭത്തെ പൂർണമായും തടഞ്ഞു നിർത്താതെ, നിങ്ങൾ അവന്റെ മോഹഭംഗം മനസിലാക്കുന്നു എന്നും, എന്നാൽ അത് ഈ വിധമല്ല പ്രകടിപ്പിക്കേണ്ടതെന്നും കുട്ടിയെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കിക്കുക.

അതാണ് ബുദ്ധിമാനായ ഒരച്ഛൻ ചെയ്യേണ്ടത്.

അടുത്ത ചോദ്യം: എന്റെ മകൻ ഇപ്പോൾ പത്താം ക്ലാസ്സിലാണ് പഠിക്കുന്നത്. കൂട്ടുകാരുമൊത്ത് ഒരുമിച്ചു കൂടി ചെറിയ തോതിൽ അവൻ മദ്യം സേവിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നെനിക്കൊരു സംശയം. ഞാൻ മകനെ ഒരു സ്നേഹിതനെപ്പോലെയാണ് കാണുന്നത്. അവന്റെ ഈ പുതിയ ശീലം ഞാൻ തടസ്സപ്പെടുത്തിയാൽ ഞങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള സ്നേഹബന്ധത്തിൽ വിള്ളലേൽക്കില്ലേ?

ഉത്തരം : കുട്ടികൾ മുതിർന്നു വരുമ്പോൾ മാതാപിതാക്കൾക്കു സാധാരണയായി സംഭവിക്കാറുള്ള ഒരു പിശകുണ്ട്. കുട്ടികൾ തങ്ങളെ ഇഷ്ടപ്പെടണമെന്നും സ്നേഹിക്കണമെന്നുമാണ് എല്ലാ മാതാപിതാക്കന്മാരുടെയും ആഗ്രഹം. ആ താൽപര്യത്തിൽ തെറ്റൊന്നുമില്ല. എന്നാൽ ഈ ശ്രമത്തിനിടയിൽ പലരും അച്ഛന്റെ കുപ്പായം പൂർണമായും ഉപേക്ഷിച്ചു, പകരം സ്നേഹിതന്റെ കുപ്പായത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കാൻ ഇടയുണ്ട്. എന്നാൽ ഒരു അച്ഛന്റെ റോളിൽ നിന്നും നമ്മൾ ഒഴിഞ്ഞു മാറാതെ നിൽക്കേണ്ടതിന്റെ പ്രാധാന്യവും ആവശ്യകതയും മനഃശാസ്ത്ര ഗവേഷകർ ഗൗരവത്തോടെയാണ് കാണുന്നത്. പ്രത്യേകിച്ച് കുട്ടികൾ നടത്തുന്ന പുതിയ പരീക്ഷണങ്ങളുടെ അതിർത്തി വരമ്പ് തെളിച്ചു കൊടുക്കുന്ന കാര്യത്തിൽ അച്ഛന്റെ പ്രാധാന്യം അദ്വിതീയമാണ് .

ലഹരി ഉപഭോഗം ഇന്ന് കൗമാരക്കാരിൽ വല്ലാതെ വർധിക്കുകയാണ്. അച്ഛൻ, അച്ഛനാകാതെ സ്നേഹിതൻ മാത്രമായി തീരാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് ഇതിന്റെ കാരണങ്ങളിൽ ഒന്നാണെന്ന് പഠനങ്ങൾ വെളിപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. കുട്ടികൾ ഇത്തരം ദുശീലങ്ങളിലെക്കു ചെറിയ തോതിൽ തിരിയുമ്പോൾ തന്നെ, 'അരുത്' എന്ന് ശക്തമായി പറയാതെ, കണ്ണടച്ച് കൊടുക്കുന്ന ചില അച്ഛന്മാരുണ്ട്. മക്കളെ സ്നേഹിതരായി പരിഗണിക്കുമ്പോൾ ഉള്ള പ്രശ്നമാണിത്. മുളയിലേ തന്നെ ഇത്തരം ദുശീലങ്ങൾ പിഴുതു കളയുവാൻ അച്ഛൻ ശ്രദ്ധിച്ചേ മതിയാകൂ.

ഇത്തരം കാര്യങ്ങൾ വീടിന്റെ സുരക്ഷിതത്വത്തിൽ ഇരുന്നു കുട്ടികൾ പരീക്ഷിച്ചോട്ടെ എന്ന് കരുതുന്നവരുണ്ട്. അങ്ങനെയുള്ള ഒരു പിതാവായിരുന്നു ജിമ്മി. മകന്റെ ചെറിയ തോതിലുള്ള മദ്യപാനം തുടക്കത്തിൽ വിലക്കാതിരുന്ന ജിമ്മി, "അത് സോഷ്യൽ ഡ്രിങ്കിങ് അല്ലെ, അല്പമൊക്കെ ആവാം. വിലക്കൊക്കെ പഴഞ്ചൻ രീതികളല്ലേ. ഇന്നത്തെ കാലത്തു കുടുംബാംഗങ്ങൾ എല്ലാരും കൂടെ ഇരുന്നു അല്പം മരുന്ന് സേവിക്കുന്നതിൽ എന്താണ് അപാകത എന്ന് പറയാറുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ക്രമേണ കാര്യങ്ങൾ പിടിവിട്ടു പോയി. മകനെ വിലക്കിയാൽ അവനു വേദനിക്കുമോ, അവന്റെ വികാരം മുറിപ്പെടുമോ അവനുമായുള്ള സൗഹൃദം വിച്ഛേദിക്കപ്പെടുമോ എന്നൊക്കെയായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചിന്ത. എന്നാൽ ഈ ചിന്താഗതി മകന്റെ മനസ്സിൽ ഒട്ടേറെ വികൃത ചിത്രങ്ങളാണ് കോറിയിട്ടത്. അല്പം സേവിക്കുന്നത് വീട്ടിലിരുന്നാണെങ്കിൽ കുഴപ്പമില്ല. എന്നൊരു ചിന്ത മകനിൽ ഉടലെടുത്തു. ക്രമേണ അതൊരു ഗ്ലാമർ സിംബൽ ആയി മാറി. ചുരുക്കത്തിൽ ഒരു മുഴുക്കുടിയനായി അവൻ തീർന്നു. ഇന്ന് ജിമ്മി തിരിഞ്ഞു നോക്കി ദുഃഖിക്കുകയാണ്. ഫലമൊട്ടില്ല താനും. അധികാരികളെ പോലെയോ ഏകാധിപതികളെപ്പോലെയോ കുട്ടികളോട് പെരുമാറണമെന്നല്ല പറഞ്ഞു വരുന്നത്. ഓരോ ഘട്ടങ്ങളിലും പക്ഷെ വേണ്ട അധികാരം പുലർത്തണം. അപ്പോൾ തന്നെ സൗഹൃദം പ്രകടിപ്പിക്കേണ്ടപ്പോൾ അത് ചെയ്യുകയും വേണം. സമീകൃതമായ ഒരു വഴി ഓരോ അവസരങ്ങളിലും അച്ഛൻ കണ്ടെത്തുകയാണ് വേണ്ടത്.

അച്ഛനും മകനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിൽ സൗഹൃദത്തിന് ഒരു വലിയ സ്ഥാനമുണ്ട്.

പക്ഷെ അച്ഛൻ എന്ന സ്ഥാനത്തിന്റെ താഴെയാണ് മറ്റെല്ലാം എന്ന് മറക്കരുത്.

ഒരു ചോദ്യം കൂടെ: എന്റെ മകൻ പഠനത്തിൽ മിടുക്കനായിരുന്നു. സത്യത്തിൽ അവനൊരു പുസ്തകപ്പുഴു ആയിരുന്നു. കൂട്ടുകാർ തുലോം ചുരുക്കം. കളികളിൽ ഏർപ്പെടുന്ന ശീലവും കുറവ്. ഇപ്പോഴത്തെ പ്രശ്നം, അവന്റെ അമിതവണ്ണമാണ്. അത് മൂലം അവനു വല്ലാത്ത കോംപ്ലക്സ് ആണ്. പുറത്തോട്ടിറങ്ങുവാൻ, എന്തിനു ഒരു സാമൂഹിക ചടങ്ങിന് പങ്കെടുക്കാനോ, ആളുകളെ അഭിമുഖീകരിക്കാനോ ഒക്കെ അവനു ഭയമാണ്. ഞാൻ എങ്ങനെ ഈ പ്രശ്നം പരിഹരിക്കും?

ഉത്തരം : ഇന്നത്തെ തലമുറ നേരിടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ പ്രശ്നങ്ങളിലൊന്ന് വ്യായാമം ഇല്ല എന്നതാണ്. വിരൽ തുമ്പുകൾക്കു മാത്രമാണ് ആകെ വ്യയാമം ഉള്ളത്. വളരെ ചെറിയ ദൂരം പോലും നടന്നു പോകാതെ വാഹനത്തെ ആശ്രയിക്കുക. മണിക്കൂറുകൾ ഇടതടവില്ലാതെ ഡിജിറ്റൽ സ്‌ക്രീനിന്റെ മുൻപിൽ ഇരിക്കുക, ശ്രദ്ധ മാറിപ്പോകുമെന്നതിനാൽ നേരത്തും കാലത്തുമൊന്നും ആഹാരം കഴിക്കാതിരിക്കുക, എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ ജങ്ക് ഫുഡ് വാരി വലിച്ചു തിന്നുക എന്നതൊക്കെ പുതുതലമുറയുടെ പതിവ് ശീലങ്ങളാണ്. ഇതുളവാക്കുന്ന പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ എത്ര വലുതാണെന്ന് അവർ ചിന്തിക്കുന്നതെ ഇല്ല എന്നതാണ് സത്യം.

ചെറുദൂരം ആണെങ്കിലും വാഹനത്തിൽ പോകുമ്പോൾ അത്രയും സമയം ലാഭിക്കാമല്ലോ എന്നതാണ് അവരുടെ ചിന്ത. അത് ശരിയാണ്, സമയം ലാഭിക്കാം. എന്നാൽ കൈകാലുകൾക്കും ശരീരത്തിന് പൊതുവെയും ലഭിക്കേണ്ട വ്യയാമം തന്മൂലം നഷ്ടമാകുന്നു എന്ന് അവർ മറന്നു പോകുന്നു. നടപ്പിനിടയിൽ ലഭിക്കുന്ന സൗഹൃങ്ങളും സാമൂഹിക ബന്ധങ്ങളും നഷ്ടപ്പെടുന്നു എന്നും അവർ അറിയുന്നില്ല. പടികൾ കയറുവാനും ഒന്ന് ചുറ്റിയടിക്കുവാനും ഒക്കെ ലഭിക്കുന്ന അവസരങ്ങളൊന്നും ഒരു കാരണവശാലും പാഴാക്കരുത്. എവിടെയെങ്കിലും ഒരിടത്തു ചടഞ്ഞു കൂടി ഇരിക്കാതെ നിരന്തരം ചലിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുവാൻ വേണ്ടിയാണ് മനുഷ്യനെ ഡിസൈൻ ചെയ്തിരിക്കുന്നത്. ചിലപ്പോൾ ഇരുന്നു ജോലി ചെയ്യുവാൻ നിർബന്ധിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു തൊഴിലാവാം നമ്മുടേത്. എന്നാൽ എഴുന്നേറ്റു നടക്കാൻ ലഭിക്കുന്ന ഒരവസരവും നഷ്ടപ്പെടുത്തരുത്.

അതിന്റെയൊക്കെ അഭാവത്തിലാണ് അമിതവണ്ണം ഉണ്ടാകുന്നത്. അത് മറ്റു നിരവധി രോഗങ്ങളിലേക്കുള്ള വാതായനവുമാണ്. ശരീരത്തിന് സ്വാഭാവികമായി ഉണ്ടാകേണ്ട ആകൃതി നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ സ്വാഭാവികമായും അപകർഷതാബോധം ഉണ്ടാകും. ആളുകളെ നേരിടുവാനും മടിയുണ്ടാകും.

ആഹാരപദാർത്ഥങ്ങൾ രുചിമുകുളങ്ങളെ സ്പർശിച്ചു പോകുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന രുചി ആസ്വദിച്ച് കൊണ്ടാണ് ആഹാരം കഴിക്കേണ്ടത്. എന്തെങ്കിലും വാരിവലിച്ചു തിന്നു വിശപ്പടക്കിയാൽ അത് ആഹാരം കഴിക്കലല്ല. ഇതൊക്കെ മനസ്സിലാക്കി കുട്ടികളെ നടക്കേണ്ടുന്ന വഴിയിൽ അഭ്യസിപ്പിച്ചാൽ, അവർ വൃദ്ധരായാലും ആ ശീലങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കുകയില്ല എന്നാണ് യിസ്രായേലിലെ രാജാവായിരുന്ന ഡേവിഡ് നൽകിയ ഉപദേശം.

മകനുമൊത്ത് 30 മിനിട്ടു നേരത്തെ ഒരു നടത്തം ഒരു ശീലമാക്കുക. അച്ഛനും മകനും അത് നല്ലതാണ്, ശാരീരികമായും മാനസികമായും. ആഹാരം ക്ലിപ്തസമയത്തേക്ക് നിർണയപ്പെടുത്തുക. കമ്പ്യൂട്ടർ സ്‌ക്രീനിൽ നിന്നും സാധിക്കുന്നിടത്തോളം സമയം കണ്ണുകളെയും ചിന്തകളെയും മോചിപ്പിക്കുക. നമുക്ക് ചുറ്റുമുള്ള മനോഹരമായ ഭൂമിയെ ആസ്വദിക്കാൻ ശീലിക്കുക. ഇതൊക്കെയാണ് താങ്കൾക്കു മകനെ തിരികെ കൊണ്ട് വരുവാൻ സാധ്യമായ മാർഗങ്ങൾ.

Read Huddle in the new Substack app
Now available for iOS